Maandag zijn Anna en ik weer naar de Clinic geweest. Het was daar zo rustig dat wij weer vroeg konden gaan. Rond een uur of half 1 waren we weer thuis en wat stond daar op ons te wachten? Frietjes met een soort van frikandel!!! Gemaakt door Rebeccah. En het was heerlijk.
Na het eten zouden Anna en ik naar de shoprite gaan. Uiteindelijk gingen Nancy en Danielle met ons mee.
Omdat ik en Anna vrijdag op safari in Botswana gaan moesten we nog geld binnen. We stonden daar bij de bank te wachten totdat wij aan de beurt waren, toen er iets gebeurde wat niemand aanzag komen. Ik werd door iemand in mijn nek gepakt, ik draai om en er staat een dronken Zambiaan. Hij gaf mij een hand en hield die naar mijn zin iets te lang vast. Hij vroeg me waar ik vandaan kwam, hoe ik heette en of ik een balpen had. Ik zei hem dat ik die niet had en toen ging hij weg. Hij ging een winkel in en kwam terug met een balpen en een papiertje. Hij wilde mijn naam en adres zodat hij mij brieven kon sturen. Anna bedacht toen dat ik Erica heette en dat schreef hij op. Ondertussen was ik aan de beurt met pinnen en ik liep naar het pinapparaat met Danielle kort achter mij. Zij zou ervoor zorgen dat er niemand bij mij in de buurt kon komen, aangezien ik aardig wat geld moest pinnen. Op het moment dat ik mijn bankpas terug kreeg en het geld uit het apparaat kwam, stak die man zijn hand tussen mij en Danielle door en het leek erop dat hij het geld wilde pakken. Zowel ik als Danielle reageerde daar snel op en duwde hem weg. Ik pakte al het geld en mijn bankpas en stopte dit snel in mijn tas. Uiteindelijk wilde die man mij alleen briefje geven waar hij iets op had geschreven. Dit was echter niet te ontcijferen. Toen ging hij weer weg en wij dachten dus eindelijk van hem af te zijn. Nancy moest ook nog pinnen en terwijl zij daar mee bezig was, stonden Anna en ik te wachten. In een keer was die man er weer. Hij greep me bij me bovenarm en trok me naar zich toe en probeerde mij te kussen. Ook hierbij had ik weer een snel reflex en Anna en ik duwde hem dus weer weg. Hij probeerde het nog een keer en deze keer raakte hij mijn arm. Weer duwde Anna en ik hem weg en uiteindelijk hield hij het op een paar kusjes door de lucht.
Daarna hebben we hem niet gezien. We schrokken zo erg van wat er gebeurde dat we niet eens gegild hebben, want heel dichtbij liepen allemaal militairen die ons zeker wel geholpen hadden.
Na dit alles zijn we weer verder gegaan waarvoor we kwamen. We zijn boodschappen gaan doen, gekeken wat Anna aan de Clinic zou kunnen doneren en vervolgens naar de souvenirsmarkt.

's Avonds hebben ter ontspanning met z'n alle film gekeken bij mij en Tessa op de kamer. Dit vonden we zo leuk dat we dat vanavond weer gaan doen.