Een heel weekje Malota gehad. Maar jezus wat vliegt de tijd daar.
Maandag:
Voor het eerst sinds ik op malota werk zijn de kindjes van de pre school gescheiden van groep 1 en 2. Maar wat een rust in een keer. Heerlijk met de kindjes gekleurd en afgesloten met dans en zang. Erg leuk. En 's middag weer les gegeven aan de kinderen van groep 7 (als ze al terug kwamen).
Dinsdag:
Voordat we naar malota gingen, zijn we nog even langs de kliniek geweest om mijn donaties af te geven. Ik trof ook gelijk de goede. The nurse in charge. Hier was ik erg blij mee (maar niet heus). Dat is de enige zambiaan die ik ben tegen gekomen die niet aardig is. Ik gaf haar de donaties en ze keek er na, deed het terug in het zakje, zei 'bedankt en goede vlucht naar huis' en wilde weer verder gaan met haar werk. Dit alles gebeurde erg bot, kortaf en ze keek me niet eens aan. Claire was met mij mee en stond er echt versteld van. Ze wist niet wat ze zag. Claire zei meteen dat ze wel erg ondankbaar deed. Na deze ochtend was ik dus extra blij dat ik nu niet meer daar hoef te werken. De leraren en leraressen op malota zijn zo veel aardiger/hartelijker en dankbaarder. Na deze domper een heerlijk dagje malota gehad.
Woensdag:
's Ochtends weer de kleintjes en 's middags is er op woensdag een sport middag. Ze hadden van een sponsor nieuwe voetbal outfits gekregen en die moesten natuurlijk uitgeprobeerd worden. We gingen met z'n alle naar 'the ground' om daar te voetballen. Was erg gezellig en ontzettend leuk. Ook hier vloog de tijd weer. Voor we het wisten was het 5 uur en liepen we langzaam terug naar malota. En voordat wij thuis waren was het alweer kwart voor 6. Het was dat we naar huis moesten, omdat het hier in een keer snel donker word, maar anders waren we denk ik nog wel later thuis geweest. Echt geweldig. Gelukkig is er volgende week woensdag weer een voetbal middag. Claire en ik kijken er al naar uit! Helaas waren we wel te laat terug om nog naar Royal Livingstone te gaan om daar de zonsondergang te kijken. Claire had die nog niet gezien en ook Peter (nieuwe vrijwilliger) wilde wel mee.
Donderdag:
Weer een dagje malota. Een dagje zoals de afgelopen dagen op 1 ding na. 1 kindje uit de pre school klas was een paar dagen terug haar 1jarige zusje verloren. En nou is het hier blijkbaar normaal om als leraar zijnde even bij de familie langs te gaan om ze bij te staan. Claire en ik gingen samen met Bertha (lerares) naar Deborah. Deborah woonden redelijk achterin malota. Dus op je weg daarnaar toen zag je heel wat schokkende huizen. Ik wist dat het ernstig was. Maar zo ernstig. Dat die lieve kindjes uit je klas zo moeten leven is echt verschrikkelijk. Toen we bij het huisje van Deborah aankwamen werd ik helemaal even wakker geschut. Toch blijft het me elke keer weer verbazen. Als je dan denkt dat het niet meer erger kan, zie je toch elke keer weer iets dat erg schokkend is. Dit zal denk ik ook nooit wennen. Het huisje van Deborah bestond uit 2 delen. het eerste deel was 4m bij 2m (kleine schatting) zonder dak en werd gebruikt als opslag voor vanalles. De andere ruimte was 2m bij 1m met dak en daar sliepen de ouders met 4 kinderen, geen deur maar een gordijn in de opening en ze zitten allemaal op de grond. Verschrikkelijk.. dit gun je niemand.. Ik wist ook niet zo goed wat ik die mensen moest zeggen. Vandaag was ook de dag dat ze het meisje hadden begraven. Na 10 minuten zijn we weer naar school terug gelopen.
Deze dag zijn we wel op tijd terug gegaan, zodat we nog naar Royal Livingstone konden. En ook deze keer was het weer erg mooi!