Nou zeg... Wat ik vandaag heb meegemaakt dat kan alleen maar in een film voorkomen. Maar het is dus ECHT gebeurt.

Nadat Cindy en ik Anna weggebracht hadden naar het vliegveld gingen we naar de Victoria Falls.
Cindy was namelijk nog niet naar de Boilling Pot geweest en had mij gevraagd mee te gaan.
Dus wij lopen de route van ongeveer een half uur naar de Boilling Pot door alleen maar jungle, zit er opeens een baviaan aan de rand van het pad. Ik dacht ik schenk er geen aandacht aan en loop er gewoon langs dan doet hij niks. FOUT gedacht. Ik loop langs die baviaan en in een keer voel ik een flinke ruk aan mijn tas. Cindy kon het niet zijn want die stond zeker 2 meter achter mij. Die (super grote) baviaan was op mijn tas gesprongen en wilde mij tas hebben. Ik heb zonder na te denken meteen de tas afgegooid en aan hem gegeven. Hij ging daar rustig zitten en pakte mijn tas uit. Hij was op zoek naar eten. Ik dacht laat hem zijn gang maar gaan, hij gaat zo wel weer weg. En toen kwam er een 2de baviaan aan die de tas wilde afpakken. Dus die baviaan gooide mijn tas over zijn schouder en rende ermee weg. Toen realiseerde ik me pas dat daar mijn paspoort, creditcard, bankpas, geld, vaccinatiepaspoort, camera, telefoon en nog veel meer spullen inzaten. Dus ik ging achter die baviaan aan, want ik wilde weten waar hij met mij tas heen ging. Cindy stond aan de grond genageld en ook haar tas was gepakt. 2 duitsers die er liepen zagen wat er gebeurde en die bleven bij ons om ons te helpen en omdat we vreselijk bang waren. Inmiddels stond Cindy bij mij zonder tas. Ik zag haar tas liggen met wat bavianen erom heen, maar die kregen de tas niet open en vonden hem toen niet meer interessant. Ik ben er naar toe gerend en heb snel de tas gepakt, want ook daar zat haar portomonee in en zij zou maandag naar huis gaan.
Ondertussen kwamen er kei veel bavianen op mijn tas af. Maar blijkbaar was het de leider die mijn tas had en geen een baviaan durfde in de buurt te komen. Kleine schatting: ik denk inmiddels zo'n 30 bavianen. Van kleintjes tot hele grote.
De baviaan was inmiddels met mijn tas helemaal boven in een boom (ongeveer 5 meter hoog) gaan zitten en zat daar mijn tas uit te pluizen. Alles kwam dus naar beneden, zonnebrand, zonnebril, camera, desinfectans, koekjes, telefoon etc. Hij bekeek en rook eerst overal aan en gooide het vervolgens heel nonchalant over zijn schouder naar beneden. Mijn telefoon is zo hard gevallen dat de accu eruit gevlogen is. De koekjes en chocolade repen zaten ze op de eten en volgens mij vonden ze het zo lekker dat ze alle papiertjes aan het uitlikken waren. Mijn zonnebril hadden ze bijna dubbel gevouwen en de koker had een andere vorm. Inmiddels was er ook een groep van 6 mensen aan komen lopen. Waaronder 3 lokalen mensen, amerikaan, engelsman en een nederlander. De amerikaan ging helpen door stenen en stokken naar de baviaan in kwestie te gooien zodat hij mij spullen zou laten vallen. Na een half uur had die baviaan al mijn spullen naar beneden gegooid op het belangrijkste na. Mijn moneybelt met paspoort, geld, bankpasjes etc. Mijn camera die van 5 meter hoogte naar beneden was gegooid deed het nog en ook al mijn foto's stonden er nog allemaal op. (Wat een opluchting). De duitser en mensen die ons tegemoet kwamen lopen naar spullen mee naar boven om ze vervolgens aan mij te geven. Veel had ik dus terug (wel aangevreten maar toch). Toen heb ik nog eens 10minuten zitten kijken hoe die baviaan mijn moneybelt open probeerde te maken, hij hem liet vallen en hoe mijn moneybelt in een boom hing. De baviaan kreeg hem weer te pakken, kreeg de rits open en toen zag ik al mijn geld naar beneden dwarrelen. Samen met mijn bankpasjes en paspoort. De amerikaan die onder de boom stond raapte alle belangrijke dingen op en kwam ze brengen. Toen ik al mijn belangrijke spullen weer terug had, zijn Cindy en ik in een record tijd terug naar boven gerend. Cindy moest mij wel echt mee trekken, aangezien ik nog helemaal van slag was en ik doodop was van die trappen. Boven aan de Victoria Falls met voetjes in het water even bijgekomen en schrokken van elke beweging of geluidje.

Ik kan me niet herinneren dat ik ook van angst knikkende knieen heb gehad. En vandaag had ik ze. Ik scheet 7 kleuren en heb daar staan janken als een klein kind, bang dat ik al mijn spullen/foto's kwijt zou zijn, maar ook vooral bang voor al die grote bavianen die overal vandaan kwamen. Ik heb gelukkig alle belangrijke spullen terug (al zijn ze wel aangevreten.) en zowel de mensen op het park al Rebeccah en Kennedy zeiden dat we perfect gereageert hadden door de tas gewoon af te geven. Niemand weet namelijk of die bavianen mensen aanvallen.
Nu achteraf kunnen we er erg hard om lachen en zien we ook echt wel in dat we pech hebben gehad. Die beesten zijn ZO slim. Dat kun je je haast niet voorstellen. Dat ze zelf een sultana pakje gewoon open krijgen en dan ons aankijken terwijl ze het opeten. (Hetzelfde dus met onze heerlijke chocolade repen.)

Eind goed al goed... maar ik heb sinds vandaag dus een fobie voor apen... Leuk verhaal maar hoop het nooit meer mee te hoeven maken.