Ja hoor, nadat ik het er met mama over heb gehad en ik een nachtje erover geslapen heb ben ik er al uit. Ik wil ALLES doen wat Rebeccah mij gister als opties geboden heeft. En het lijkt me dat dat nog moet kunnen aangezien ik hier nog 7,5 week zit. Ik ga het Rebeccah zo snel mogelijk vertellen zodat mijn plan definitief kan worden.

Vandaag weer in kliniek geweest en toen ik eraan kwam was er niks te doen. Uiteindelijk waren er 3 moeders voor de postnatale controles. Toen ik met de laatste moeder bezig was kwam er een andere vrouw met heftige weeen de afdeling op rennen. En ik dacht meteen: ' YES, eindelijk!' Ik was bijna klaar met de laatste moeder en daarna zou ik gauw naar binnen rennen om alles te zien.NIET DUS... Ik had dat nog niet gedacht of ik hoorde al een baby huilen. Het waren niet eens 3 minuten. Ik was dus gewoon weer te laat. En dat terwijl ik gewoon aanwezig was.
Verder heb ik samen met de verloskundig en de laatstemoeder voor de postnatale controle nog een gesprek gehad. De moeder maakt zich erg veel zorgen om haar baby. Zij was HIV positief en slikte daar medicijnen voor, maar haar baby kreeg daar uitslag over het hele lichaam van en de moeder is dus gestopt met de medicijnen (zonder overleg met een arts) nu maakt ze zich nog meer zorgen over het feit dat de kans groter is dat haar baby nu ook HIV krijgt door de borstvoeding. De verloskundige heeft haar daarom geadviseerd om langs een arts te gaan en daar te overleggen wat te doen.

's Avonds zouden Lutske, Eline en ik gaan uiteten bij de Pizzeria. We hadden er zo zin in!
Maar ook dit ging natuurlijk niet zoals we gehoopt hadden.
We hadden in het guest house aangegeven dat ze niet voor eten hoefde te zorgen, omdat wij gingen uiteten. Wij zaten in de taxi richting het restaurant en heel het centrum van Livingstone zat zonder stroom. Komen we aan bij de Shoprit, heeft alleen de Shoprit stroom (die hebben namelijk een noodgenerator). De rest was pikke donker. Dus ons etentje ging jammer genoeg niet door. Maar we moest wat eten en in het guest house hadden ze niks voor ons. Uiteindelijk hebben in de Shoprit maar wat diepvries hamburgers gekocht en die zouden we op een geroosterde boterham opeten.
Weer terug in het guest house zijn we die hamburgers gaan bakken, maar zodra ik de doos open maakte had ik al geen honger meer. Wat zagen die hamburgers er goor uit zeg. Ik heb ze toch maar gebakken en het beste ervan gehoopt. Lutske wilde vast wat broodroosteren en toen hadden we ook niet eens normaal gesneden brood. We moesten zelf snijden met een bot vlees mes, maar dan werden de sneetjes zo dik dat ze niet in de toaster paste. Dus ons humeur werd er niet beter op. Uiteindelijk is alles met veel pijn en moeite gelukt. De hamburger was redelijk te eten, we hadden als toetje chips en toen ik met het thuisfront even wilde chatten lag uit het niets het internet eruit. Dus ook dat plan ging niet door.

*Zucht.......*