Wat een dag vandaag. Ik weet niet eens waar en hoe ik moet beginnen. Ik dacht dat ik al veel ellende hier gezien had, maar nee dus. Dit was wel 10x of misschien wel 100x erger dan wat ik tot nu toe gezien heb. Wat een respect voor de mensen die zo moeten leven en ze zijn daar zo gelukkig. Het is dat ik het me met eigen ogen gezien heb, anders had ik het niet eens geloofd.

We moesten vroeg op. Half 8 nederlandse tijd zouden we gaan vanaf het guest house. Dit was uiteindelijk pas 8uur. We waren rond half 10 in de village en wat zagen we als eerste.. Huisjes gemaakt van klei en stro. Echt te ernstig voor woorden. We werden eerst welkom geheten en ze vonden het allemaal kei leuk dat we er waren. De kindjes vonden het nog een beetje eng en hielden in het begin wat afstand. (Waarschijnlijk hebben zij dus echt nog nooit een blanke gezien). Vervolgens kregen we een rondleiding door de village. We kregen maar een klein onderdeel van de village te zien, omdat hij best wel groot was en alles super ver uit elkaar lag. We kregen dus het stuk te zien waar 8 gezinnenwoonden en allemaal waren ze bloedverwanten van elkaar (ooms, broers, zussen, nichtjes.) Ook in dit stukje lagen alle huizen ver van elkaar vandaan. Ze leefde van alles dat er groeit en wat ze zelf kunnen verbouwen. De dichtsbijzijnde school was maar 3uur lopen (enkele reis), een ziekenhuis/ kliniek moesten ze ruim 2 uur voor rijden en ook geen supermarkt. Die mensen zijn de hele dag bezig met eten. Eten verbouwen, pellen, prakken, zefen, koken. De hele dag door! De waterput die er lag was droog en ze moesten een heel stuk lopen voor de handpomp (ja ik heb zelf dat stuk ook gelopen). Er is een gigantisch water tekort, wat best wel ernstig is.
Onze dag was gevuld met rondleiding, naar verhalen van mensen luisteren, even uitpuffen in de schaduw (het was echt super heet), eten en vervolgens zingen en dansen. Het eten vond ik niet lekker. Het was shima, maar door hun zelf gemalen meel. Bij elke hap had ik het idee dat ik zand zat te eten (waarschijnlijk was dat ook zo aangezien het daar niet bepaald zand vrij is). Nadat iedereen gegeten hadden, kwam opa met de trommel te voorschijn. Ook hier stonden ze voor ons te zingen als dank dat wij er waren. Dat zingen werd al gauw uitgebreid tot zingen met dansen. En nog veel sneller moesten wij mee doen. Ik dacht eerst dat ik er mooi onderuit kwam door de camera te bedienen, zodat we er toch beeld materiaal van hadden. Maar ook ik kwam er niet onderuit en moest mee dansen en zingen. Ik weet echt niet wat ze zongen maar we maakte er maar wat van. Zolang hetmaar hetzelfde klonk. Toen kwam de vraag van een van de bewoners of wij geen leuke liedjes kende die we konden zingen. Wij wisten echt niet wat we moesten doen en uiteindelijk hebben we ze het liedje met dansje 'in de maneschijn' geleerd. Ze vonden het fantastisch, we moesten het wel 4 of 5 keer opnieuw doen. En we moesten natuurlijk uitleggen waar het over ging. Vervolgens wilde ze nog een liedje, toen heeft Joyce ze 'Chichiwa chichiwa' geleerd en dit vonden ze nog leuker. Daarna pikte zij het weer op en gingen door met hun eigen liedjes. Na het laatste liedje hebben we hun onze kadootjes gegeven, inmiddels was de bus die ons kwam halen er, nog een dansje en toen zijn we gegaan. Dit is echt een ervaring om NOOIT meer te vergeten. En ik denk dat het ook goed is voor bepaalde mensen om dit een keer zelf te zien.
We zaten eindelijk in de bus. Iedereen had verschrikkelijke dorst want we hadden allemaal te weinig water mee genomen. En toen gebeurde er iets wat niemand had kunnen bedenken. Op de terug weg kwam onze bus vast te zitten in het zand. We kwamen nog geen centimeter meer vooruit. We zijn maar uitgestapt zodat de bus niet meer zo zwaar was. We zijn vervolgens ruim een uur bezig geweest met het uitgrave van de bus, het naar achter duwen, weer terug naar voren duwen, takken onder de wielen neer leggen, nog meer duwen, nog weer graven en toen kwam hij eindelijk los. Ik zat helemaal onder het zand. Ik had echt overal wel zand zitten. In me mond, in me kleren, in me neus, in me oren, noem het maar op. Zelf op plekken waarvan ik niet eens wist dat daar zand kon komen. En door al dat zand in me mond kreeg ik alleen nog maar meer dorst. Er kwamen voorbij gangers ons helpen met uitgraven, maar ook verschillende daarvan gaven de hoop snel op en gingen weer verder. Gelukkig hadden we ook een aantal doorzetters en die bleven om ons te helpen. Toen we eindelijk weer op asfalt reden kwamen we de chief van de village nog tegen en die moesten we natuurlijk even een hand geven. Erg bijzonder dat zo'n man in een auto rijd en een bodyguard heeft. Gelukkig na een half uurtje konden we bij een stentje wat water kopen en vervolgens naar huis gegaan.

Wat een dag....Maar toch ben ik erg blij dit een keer gezien te hebben.