EINDELIJK

Ja hoor vandaag werd al dat wachten beloont met 2 bevallingen!
Ik heb ook deze dag weer van half 10 tot en met half 1 gewacht maar toen begon het. Eerst een meisje van 16. De verloskundige vertelde dat ze veel te smal van onder was en er dus moest worden ingeknipt. Nadat het meisje een paar keer geperst had wilde de verloskundige gaan knippen omdat zij zag dat het echt niet anders ging. In plaats van dat de verloskundige wacht tot dat zij een wee had, nee tuurlijk niet. Gewoon knippen. Het meisje schreeuwde het uit en na 2 keer persen was daar haar baby. Een jongetje. De verloskundige vond dat jammer voor mij want zij wilde dat het kindje naar mij vernoemd werd als het een meisje was geweest.
Nou de eerste moeder was niet eens schoon gepoetst of de volgende kwam alweer binnen. Ze hebben snel van stoel gewisseld, zodat de volgende kon bevallen. Nu hoopte ik natuurlijk op een meisje. Hoe vet is het als een kindje naar je vernoemd wordt. Na maar een paar keer persen was het kindje er al. De verloskundige legde het kindje op de buik van de moeder en zij werd helemaal panisch. Ze begon flink met haar armen te wapperen en durfde het kindje niet aan te raken. Omdat we maar 1 warmte lamp voor pasgeborene hebben werd het eerste kindje bij mij in de handen geduwd zodat de verloskundige de doeken voor het tweede kindje kon klaar leggen. Jammer genoeg was ook het tweede kindje een jongetje en toen de moeder dat hoorde/zag begon ze nog te jammeren. Ze wilde graag een meisje en nu had ze een jongetje. De verloskundige begon te grappen dat ze goed op de uitkijk zou staan voor een meisje en dat ze de baby's daarna wel zou omwisselen. Toen de tweede moeder weer terug in haar bed lag mocht ik haar kindje naar haar toe brengen en ze keek toch wel heel erg verliefd naar het jongetje. Toen de verloskundige vroeg of het nog nodig was dat ze hem omruilde voor een meisje wilde ze dat niet meer. Ze was nu toch wel blij met haar zoontje.

Na de 2 bevalling ben ik naar huis gegaan.

Immigratie

Vandaag dus toch maar weer naar de kliniek gegaan, ookal had ik echt geen zin.
En ja hoor het was weer bingo! Er was zat werk te doen vandaag alleen niet voor mij. Er lopen namelijk erg veel studenten rond die allesmoeten leren en dus moeten uitvoeren. Dus mijn ochtend was weer gevuld met wachten.
Rond een uur of 1 ben ik gegaan, ik moest namelijk nog wat dingetjes halen bij de Shoprite en 's middags moest Rabeccah en ik naar de immigratie om mijn visum te verlengen.
Nou dat was nog wat. Ik kwam daar samen met Rabeccah, ik geef hem mijn paspoort en brief over dat ik een vrijwilliger ben. Heeft blijkbaar de man aan de grens bij Botswanna mij een bezoekers visum gegeven i.p.v. een business visum. Dus die man liep een heel probleem te maken over dat verkeerde visum. En ik dacht echt van: Nu heb ik echt een probleem! Wat krijgen we nou? Dadelijk moet ik kei veel betalen door een fout van een ander.
Op een gegeven moment ging hij weg met mijn paspoort en toen hij terug kwam zette hij een nieuwe stempel in mijn paspoort en moest ik over 30 dagen weer terug komen. Verder zei hij niks meer over het verkeerde visum. Ik hoefde ook niks te betalen ik mocht zo gaan.
Toen we buiten kwamen keken we wat er nou precies verandert was. Nou moeten ze hier met pen bij de stempel een V voor visitor neerzetten of BV voor bussiness visa. Nu heeft die man gewoon een B ervoor gezet. Dus wat nou precies het drama was weet ik ook niet. Maar dat kan volgens mij ook alleen maar hier in Zambia.
Maargoed eind goed al goed. Nu moet ik dus over 30 dagen weer terug om vervolgens een verlenging van 8 dagen aan te vragen. Hij zei dat hij maar voor maximaal 30 dagen visum mocht geven. Dus nu moet ik nog een keer terug. Gelukkig weet ik nu zeker dat het allemaal goed zit.

Wat te doen?

Vandaag uitgeslapen (of poging gedaan tot). Vandaag zou ik een gesprek met Rabeccah hebben over mijn project. Het werken in de kliniek vind ik namelijk niet echt leuk. Het is erg saai. Het zijn alleen maar de ochtende want 's middags is er niks te doen. Maar 's ochtends is er ook niks te doen. Ik zit daar vaak gewoon te wachten tot het tijd is om te gaan. En geloof me, dat is echt geen pretje.
Tijdens het gesprek heeft Rabeccah mij uitgelegd waar de mentaliteit van mijn collega's vandaan komt. Het was een lang verhaal maar het komt er eigenlijk op neer dat, omdat de regering niet goed genoeg betaald zij niet veel moeite voor de regering doen. Dus gewoon zelf weten wanneer je komt of niet. En of je dan ook iets gaat doen of niet.
We hebben het er daarna over gehad wat mijn opties zijn en dat zijn de volgende:
1. In de kliniek een andere afdeling vragen.
2. Naar een Hospice, maar Rabeccah zij bij voorbaat al dat ik het daar waarschijnlijk niet naar me zin ga hebben i.v.m. de nog slechtere hygiene. En daar hebben ze echt alleen de basis dingen.
3. Switchen van project en dan les gaan geven op de Malota Community School. Dan ben ik meer gegarandeerd van volle dagen werk en geen saai werk.
Ook hebben we het nog over het General Hospital gehad. Maar het schijnt dus dat je $700,- (!!) moet betalen als je daar wilt werken. Ook heb je dan een soort 'solicitatie gesprek' en alles moet in Lusaka geregeld worden. Voor deze laatste 6 weken raadde Rabeccah mij dat niet echt meer aan.
Nu krijg ik dus een paar dagen de tijd om te beslissen.
Ik heb het met Claire er over gehad en ik ga deze week nog naar de kliniek en als ik dan echt steeds niks doe of er is niks te doen, dan switch ik over naar Malota Community School.

Later op de dag kwam Rabeccah met het idee dat ik op donderdag mee naar de school ga om daar te kijken of ik het iets vind.

Kinderfeestje

Ja hoor de dag is eindelijk aangebroken dat de nieuwe vrjiwilligster Marie Claire aankomt. Ik ben dan dus niet langer meer alleen. Om half 1 zou ze landen en ik ging mee om haar op te halen van het vliegveld. Nadat we haar het guest house hadden laten zien zijn we meteen samen naar het centrum gegaan om voor haar wat geld te pinnen en om boodschappen te doen. Rabeccah had in de auto al gezegd dat vandaag haar jongste zoon 2 jaar was geworden en wat ze allemaal voor een lekkers gekocht had. Wat ze niet gezegd had was dat het feestje in het guest house gevierd zou worden. Dus toen wij terug kwamen lagen er heel veel boodschappen op de tafel waaronder 2 grote taarten. Rond 5 uur werden we van onze kamer gehaald want ons eten was al klaar. (Erg vroeg voor in Zambia). We mochten met de gasten mee eten. Rabeccah had mij ook om wat ballonnen gevraagd en daar waren de kindjes allemaal mee aan het spelen. Ik had ook nog roltongen mee genomen vanuit Nederland en ben die ook gaan uitdelen. Dat had ik blijkbaar niet kunnen doen want de rest van de tijd konden we elkaar niet meer verstaan door al het getoeter. Maar toch vond iedereen het leuk. Blijkbaar is het hier zo: hoe meer herrie hoe beter. Toen kwam het moment van het aansnijden van de taart. Eerst wat kaarsjes op de taart die Favour mocht uitblazen en daarna moest hij zelf de taart aan snijden. Al voordat iedereen rond de tafel stond om toe te kijken was de kleine Favour al stiekem van de taart aan het snoepen. Na een beetje gestuntel is het hem toch gelukt om de taart te snijden en het eerste stukje moest hij aan zijn jongste zusje voeren en zij aan hem. Het leek wel een bruiloft joh!! Hahaha. Was wel super schatjes. Daarna hebben de kinderen tot een uur of 8 gespeeld met het cadeautje van Favour, ballonnen en natuurlijk de toeters. En dat was het einde van het feestje, zodra iedereen weg was moest alles nog even opgeruimd worden.
De rest van de avond hebben Marie Claire en ik kaartend doorgebracht.

Musi-oa-Tunya National Park

Vandaag gingen we maar eens nog een safari doen. Deze duurde echter maar 3 uur en was hier in Livingstone. Van de 19 nationale parken hier in Zambia is dit de kleinste (66 km2) en dus jammer genoeg waren er in dit park geen roofdieren te zien. Wel zouden er in dit park 8 neushoorns zitten en die wilde we gaa zoeken.
's Morgensvroeg om half 7 moesten we bij Jollyboys zijn en vanuit daar gingen we naar het park. Het was dus nog erg koud rond die tijd. Rond 7uur half 8 reden we het park in het gingen we op zoek naar dieren. De reisleider had al gezegd dat we geluk moesten hebben met de neushoorn, maar hij had goede hoop want gistermiddag had hij er 3 gezien. Dus daar gingen we heen, we zagen zwijnen, giraffe, impala's, zeebra's en vervolgens een hele tijd niks meer. Toen we na een uurtje een pauze hadden gingen onze reisleider vragen aan een collega of hij wist waar de neushoorns waren en ja dat wist hij je kon er alleen niet met de auto komen. Toen hebben ze voor ons een uitzondering gemaakt, we hoefte niks te betalen en ze zouden ons te voet mee nemen naar de neushoorns. We gingen eerst een stukje nog met de auto en op een gegeven moment moesten we gaan lopen. We waren met een groep van 6 en we hadden 3 mannen om ons heen lopen met geweren. Eentje voor ons, eentje achter ons en de derder liep gewoon in de beurt. We hoefde maar een klein stukje te lopen en achter de heuvel daar lag er meteen een. Een VET grote neushoorn hij lag met z'n ogen dicht maar zodra hij iets hoorden gingen ze open. Hij lag denk zo'n 5 meter van ons af. Echt super mooie dieren! Toen liepen we een stukje verder en daar zagen we er nog 3 waarvan 1 baby van 8 maanden oud. De begeleider zat te vertellen dat die allergrootste (de eerste die we zagen) de vader was en dat hier moeder en baby stonden. Die 3de die erbij stond was ook een kind van die aller grootste maar die was al een stuk ouder. Nadat we ruim de tijd hadden gekregen om foto's te maken zijn we terug gelopen. We hebben voordat we gingen de 3 mannen allemaal nog een fooitje gegeven als dank en zijn toen verder gegaan. We hebben toen nog 2x een groep olifanten gevonden. Die beest blijven ook echt geweldig. En toen was het alweer tijd om te gaan.

Joyce, Danielle en ik zijn ieder allemaal naar huis gegaan om even te dutten en later zouden we nog naar de falls gaan om daar bovenop te gaan zitten, lekker relaxed met de voetjes in het water een boek lezen en daarna naar Royal Livingstone Hotel om daar weer te gaan genieten van een mooie zonsondergang. Toen we bij de Falls aankwamen vielen we even stil. De Falls liggen helemaal droog!!! Geen water meer. Echt heel bizar om te zien. De eerste 50 meter kon je de Falls op lopen zonder natte voeten te krijgen. Ergens toch nog een plasje water gevonden en daarbij gaan zitten. En toch blijf ik erbij dat dit water kouder is dan het water van de Devil's Pool. En dat terwijl het hetzelfde water is. Nadat we daar een tijdje gezeten hadden zijn we terug gelopen om naar Royal Livingstone te gaan. En wat zagen wij toen we het terrein op reden? 2 zeebra's en vervolgens nog 3 giraffe en toen kwamen we voor bij het hotel aan staan daar gewoon nog 3 zeebra's. Vlak voor het hotel. Wij natuurlijk meteen foto's gemaakt en we stonden er nog geen meter vanaf! Echt stoer.
Nou genoten van de zonsonderdag onder genot van een cocktail en we hadden nog meer geluk. Een nijlpaarden meldde zich vrij dichtbij. Jezus wat een geluid maken die beesten zeg!

Nou dus weer een fantastisch dagje gehad!

Devil's Pool

En ja hoor.. We gaan het echt doen! Joyce, Danielle en ik gaan zwemmen in de oh zo koude Devil's Pool boven op de Victoria Falls. (En ik maar lopen zeuren vanwege de koude douche.) We moest om 9uur bij het Royal Livingstone hotel zijn. Daar zouden we worden opgehaald. Wij waren er natuurlijk (als brave nederlanders) ruim op tijd en hebben daar even lekker weg zitten kwijlen bij het zwembad. Vervolgens gingen we. We gingen met een bootje naar Livingstone Island. Onderweg zagen we nog 2 nijpaarden en binnen 3 minuten waren op bestemming. We werden daar door een gids opgewacht en zijn toen gaan lopen. Eerst heeft hij ons het prachtige uitzicht laten zien. We stonden op het randje van de Falls en konden zo naar beneden kijken. Maar wat nog veel mooier was, was die hele mooie regenboog die er in de Falls te zien was. Het schijnt dus als we een uurtje eerder of anderhalf uur later hadden geboekt wij de regenboog helemaal niet zouden zien. Vervolgens zijn we gaan lopen richting Devil's Pool. We waren een groepje van 9 mensen waarvan er maar 4 mensen wilde zwemmen. (Waar de rest dan voor betaald heeft mag Joost weten.) Ik dacht dat we lopend naar de Devil's Pool zouden gaan en dan daar in het water sparen, maar nee dus. We moest naar de Devil's Pool ZWEMMEN. Nou daar gingen we dan. Eerst een stukje door het water lopen en vervolgens er gelijk in springen. Dus niet eerst even rustig wennen aan het water, nee daar was geen tijd voor. Dus wij sprongen er zo in en moesten meteen heel hard zwemmen anders werd je meegenomen door de stroming. Uiteindelijk viel de kou van het water erg mee. Ik vond het HEERLIJK. We moesten nog een aardig stukje zwemmen en natuurlijk moesten we om alle rotsen heen zwemmen. Helaas lukte dat niet altijd dus ik zit nu ook helemaal onder de blauwe plekken. Toen we bij de Devil's Pool aan kwamen hadden we nog een stukje land waar we even konden rusten. Daar kregen we uitleg. Wat je moest doen, hoe je moest gaan zitten en wat de begeleiding voor ons kon en ook ging doen. En we kregen de fijne mededeling dat als je niet goed naar de instructie zou luisteren dit waarschijnlijk je laatste duik is geweest. Je kon dus zo door de stroming mee naar beneden genomen worden. Daarna mochten we erin springen. Als je niet durfde te springen mocht je jezelf er ook in laten glijden. We sprongen allemaal. Het water was daar ongeveer 3 meter diep en zodra je boven kwam voelde je meteen dat de stroming je meenam. Als je eenmaal goed op het randje zat was er niks aan de hand en kon er eigenlijk niks mee gebeuren. Daar hebben we zo een tijdje gezeten, er werden foto's van ons gemaakt en toen moesten we weer terug. Er werd ons een touw toe gegooi waaraan we ons weer naar de kant moesten trekken. Toen we eenmaal aan de kant waren moesten we datzelfde stuk weer terug zwemmen. En daarna kregen we een heerlijk ontbijtje. Veel te sterkte thee, muffins en een broodje met ei en bacon. Vervolgens nog even de Falls van de andere kant bekeken en toen moesten we weer terug naar het bootje.

We hadden deze dag 2 begeleiders. Een die ons ophaalde van het bootje en foto's van ons deed maken en natuurlijk weer terug bracht naar het bootje. En de ander die met ons mee door de Falls zwom en achter ons bleef staan gedurende de tijd dat wij op dat randje zaten. Met de foto toestellen hadden ze het erg slim gedaan. Ze hadden een waterdichte tas waar per gezelschap 1 camera in ging en zodra hij droog stond ging hij foto's maken. De begeleider die met ons mee zwom vond het plaatje van ons op het randje (met hem er achter) en dan nog een mooie regenboog erachter zo mooi dat hij mij vroeg of ik hem de foto kon sturen.

Dit was echt een FANTASTISCHE ervaring.

De Bruiloft

We wisten al een paar dagen dat we vandaag in de ochtend naar de kerk zouden gaan i.v.m. een trouwerij. Hier is het namelijk heel normaal dat ook niet genodigde mensen naar de kerkdienst komt kijken. Maar vrijdags tijdens het avond eten kwam Rebeccah naar ons toe en gaf ons een lintje. Hier nodige ze mensen uit voor hun receptie met een lintje en niet met een kaart. We werden dus officieel uitgenodigd voor hun receptie! Een echte eer. Ik was toch wel heel blij dat ik een jurk mee heb genomen.

De dag zelf begon op tijd. Rebeccah had ons gezegd om 9 uur klaar te staan zodat we optijd konden gaan. En ook Rebeccah was optijd. Half 9 was ze er al. Om half 10 zou de dienst beginnen. Wij zaten daar dus netjes optijd en om half 11 zaten we daar nog steeds als enigste. Toen begonnen en mensen te komen. Uiteindelijk begon de dienst om 11uur.
Maar wat doen ze hier de entrees leuk zeg. Eerst kwamen de bruidjonkers dansend binnen met tussen hun in de bruidegom. Toen kwamen de bruidsmeisjes dansend binnen. Vervolgens kwam er een groepje kleine bruidmeisjes en bruidjonkers dansend binnen. Nog 1 bruidjonker en bruidsmeisje om de rode loper vol te strooien met bloemblaadjes (dansend) en toen kwam daar eindelijk de bruid begeleid door haar vader. Alle dansjes die er werden gedaan, waren ingestudeerd. En mannen kunnen dus ECHT WEL dansen. Ook toen de bruidjonkers op hun plekken stonden, stonden ze geen seconde stil, tot het officiele gedeelte.
De bruidegom mocht de bruid niet zien, totdat ze beide een belofte gedaan hadden. Pas toen draaide hij zich om en gaf de vader zijn dochter af.
Vervolgens kwam er van de priester een preek. Die begon vrij kalm, maar al snel kwamen zijn woorden er steeds strenger uit. 'Jezus moet je uitnodigen voor je huwelijk' , 'als je problemen hebt los Jezus het op, vraag hem om hulp', 'Jezus helpt alleen huwelijke tussen man en vrouw en dus niet tussen 2 vrouwen of mannen', etc. etc. etc. Daar hebben we zo'n 2 uur naar moeten luisteren en op een gegeven moment zei hij elke keer hetzelfde. *zucht*
En het hele gezelschap ging ook weer dansend de kerk uit. En natuurlijk niet te vergeten ging alles ook onder het genot van wat (zambiaans) gejoel. Erg grappig om mee te maken.

's Middags om 15.00u zou de receptie beginnen. Dit werd al gauw 16.00u en wij waren dit keer wat later, pas om 16.15u. Er stonden allemaal tafels rond om een klein zwembad waar de gasten konden zitten. Ook was er een tafel voor de bruid en de bruidegom en de bruidmeisjes en bruidsjonkers. Ook nu weer kwamen de bruidmeisjes en bruidjonkers dansend binnen. En natuurlijk ook alle kleintjes weer. Daarna gingen de bruidmeisjes en bruidsjonkers (ze hadden paren gemaakt) per paar dansen. Gewoon niet ingestudeerd dansen. Als je het leuk vond wat ze deden kon je naar ze toe lopen geld toe stopppen. Dit gebeurde erg veel. Alles werd of tussen de boezem van het meisjes gestopt of in de broekzakken van de jongen. Daarna toen iedereen weer gearriveerd was en op hun plek zat bestond de middag/avond alleen nog maar uit toespraken. En sommige duurde erg lang. Vervolgens werd de taart aangesneden, en uitgedeelt. Hier bestond de taart namelijk uit 6 losse stukken waarvan er 2 in de vorm van een hart waren en daarop stond geschreven 'Thank you Mam en Dad' en deze werden dus gegeven aan de ouders. En daarna is het tijd voor het geven van cadeau's. Het is hier dus gebruikelijk om glazen, bestek, borden, mokken o.i.d. te geven. Wij hadden 6 glazen en 4 mokken voor ze gekocht en ze leken er erg blij mee.

Wat bij hier ook anders gaat dan in Nederland is, nadat ze elkaar het 'ja' woord hebben gegeven, geven ze elkaar een knuffel i.p.v. een kus. Je geliefde in het openbaar kussen gebeurt hier niet (ik heb het nog niet 1x gezien), omdat ze dat te intiem vinden. Pas nadat alles getekend was mocht de bruidegom iedereen laten zien hoeveel hij van zijn vrouw hield en toen mocht hij haar pas kussen. En niet zomaar een kusje gewoon een tongzoen waar iedereen bijstond en vooral ook met camera's er boven op. Laten op de receptie gebeurde dit nog een keer. Erg vreemd, maar wel grappig.

Erg leuke ervaring, gelukkig hoef ik zelf niet hier te trouwen want al die preken, gebeden en toespraken zou ik dood moe van worden.

The village.

Wat een dag vandaag. Ik weet niet eens waar en hoe ik moet beginnen. Ik dacht dat ik al veel ellende hier gezien had, maar nee dus. Dit was wel 10x of misschien wel 100x erger dan wat ik tot nu toe gezien heb. Wat een respect voor de mensen die zo moeten leven en ze zijn daar zo gelukkig. Het is dat ik het me met eigen ogen gezien heb, anders had ik het niet eens geloofd.

We moesten vroeg op. Half 8 nederlandse tijd zouden we gaan vanaf het guest house. Dit was uiteindelijk pas 8uur. We waren rond half 10 in de village en wat zagen we als eerste.. Huisjes gemaakt van klei en stro. Echt te ernstig voor woorden. We werden eerst welkom geheten en ze vonden het allemaal kei leuk dat we er waren. De kindjes vonden het nog een beetje eng en hielden in het begin wat afstand. (Waarschijnlijk hebben zij dus echt nog nooit een blanke gezien). Vervolgens kregen we een rondleiding door de village. We kregen maar een klein onderdeel van de village te zien, omdat hij best wel groot was en alles super ver uit elkaar lag. We kregen dus het stuk te zien waar 8 gezinnenwoonden en allemaal waren ze bloedverwanten van elkaar (ooms, broers, zussen, nichtjes.) Ook in dit stukje lagen alle huizen ver van elkaar vandaan. Ze leefde van alles dat er groeit en wat ze zelf kunnen verbouwen. De dichtsbijzijnde school was maar 3uur lopen (enkele reis), een ziekenhuis/ kliniek moesten ze ruim 2 uur voor rijden en ook geen supermarkt. Die mensen zijn de hele dag bezig met eten. Eten verbouwen, pellen, prakken, zefen, koken. De hele dag door! De waterput die er lag was droog en ze moesten een heel stuk lopen voor de handpomp (ja ik heb zelf dat stuk ook gelopen). Er is een gigantisch water tekort, wat best wel ernstig is.
Onze dag was gevuld met rondleiding, naar verhalen van mensen luisteren, even uitpuffen in de schaduw (het was echt super heet), eten en vervolgens zingen en dansen. Het eten vond ik niet lekker. Het was shima, maar door hun zelf gemalen meel. Bij elke hap had ik het idee dat ik zand zat te eten (waarschijnlijk was dat ook zo aangezien het daar niet bepaald zand vrij is). Nadat iedereen gegeten hadden, kwam opa met de trommel te voorschijn. Ook hier stonden ze voor ons te zingen als dank dat wij er waren. Dat zingen werd al gauw uitgebreid tot zingen met dansen. En nog veel sneller moesten wij mee doen. Ik dacht eerst dat ik er mooi onderuit kwam door de camera te bedienen, zodat we er toch beeld materiaal van hadden. Maar ook ik kwam er niet onderuit en moest mee dansen en zingen. Ik weet echt niet wat ze zongen maar we maakte er maar wat van. Zolang hetmaar hetzelfde klonk. Toen kwam de vraag van een van de bewoners of wij geen leuke liedjes kende die we konden zingen. Wij wisten echt niet wat we moesten doen en uiteindelijk hebben we ze het liedje met dansje 'in de maneschijn' geleerd. Ze vonden het fantastisch, we moesten het wel 4 of 5 keer opnieuw doen. En we moesten natuurlijk uitleggen waar het over ging. Vervolgens wilde ze nog een liedje, toen heeft Joyce ze 'Chichiwa chichiwa' geleerd en dit vonden ze nog leuker. Daarna pikte zij het weer op en gingen door met hun eigen liedjes. Na het laatste liedje hebben we hun onze kadootjes gegeven, inmiddels was de bus die ons kwam halen er, nog een dansje en toen zijn we gegaan. Dit is echt een ervaring om NOOIT meer te vergeten. En ik denk dat het ook goed is voor bepaalde mensen om dit een keer zelf te zien.
We zaten eindelijk in de bus. Iedereen had verschrikkelijke dorst want we hadden allemaal te weinig water mee genomen. En toen gebeurde er iets wat niemand had kunnen bedenken. Op de terug weg kwam onze bus vast te zitten in het zand. We kwamen nog geen centimeter meer vooruit. We zijn maar uitgestapt zodat de bus niet meer zo zwaar was. We zijn vervolgens ruim een uur bezig geweest met het uitgrave van de bus, het naar achter duwen, weer terug naar voren duwen, takken onder de wielen neer leggen, nog meer duwen, nog weer graven en toen kwam hij eindelijk los. Ik zat helemaal onder het zand. Ik had echt overal wel zand zitten. In me mond, in me kleren, in me neus, in me oren, noem het maar op. Zelf op plekken waarvan ik niet eens wist dat daar zand kon komen. En door al dat zand in me mond kreeg ik alleen nog maar meer dorst. Er kwamen voorbij gangers ons helpen met uitgraven, maar ook verschillende daarvan gaven de hoop snel op en gingen weer verder. Gelukkig hadden we ook een aantal doorzetters en die bleven om ons te helpen. Toen we eindelijk weer op asfalt reden kwamen we de chief van de village nog tegen en die moesten we natuurlijk even een hand geven. Erg bijzonder dat zo'n man in een auto rijd en een bodyguard heeft. Gelukkig na een half uurtje konden we bij een stentje wat water kopen en vervolgens naar huis gegaan.

Wat een dag....Maar toch ben ik erg blij dit een keer gezien te hebben.